Grief is…

“Grief felt fourth-dimensional, abstract, faintly familiar. I was cold.”

Grief feels multi-dimensional, concrete, and terribly familiar. I am cold. Always cold.

“But, I thought, in support of myself, everything has changed, and she is gone and I can think what I like.”

Yes, everything has changed. He is gone. But I can’t think what I like. I don’t know what I like. Sometimes I like the things that I used to like. I feel the way I used to feel. Sometimes I don’t like anything. And I feel I can’t like anything. Not the same way. Maybe more, maybe less.

“The house becomes a physical encyclopedia of no-longer hers … She was not busy dying, and there is no detritus of care, she was simply busy living, and then she was gone.”

The world is a physical void it-used-to-be hims. He was full of life, limping when he couldn’t walk, rolling when he couldn’t limp, swallowing when he couldn’t chew, smiling when he couldn’t laugh. He didn’t know how to die, so he was living. When he couldn’t breathe, he was gone. Leaving behind a detritus of pain.

“I will stop hearing her breathing.”

I liked to listen to his breathing. I always had difficulty sleeping – I couldn’t sleep without ear plugs even when I was sleeping alone. I didn’t need ear plugs when I with him. His breathing was soothing. Hypnothizing. Not that day. It wasn’t even him breathing. It was the methadone. Slow, rhythmic, artificial. I wish I could have put my ear plugs in. I couldn’t for we were waiting. Then the methadone stopped breathing.

“I want to be there again. Again, and again. I want to be held, I wanted to hold.”

But I know that I can’t be there again. He would never hold me again. No one can ever hold me like that again. Will I ever be able to hold someone the same way again? Will I ever hold someone again?

“I missed her so much that I wanted to build a hundred-foot memorial to her with my bare hands. I wanted to see her sitting in a vast stone chair in Hyde Park, enjoying her view. Everybody passing could comprehend how much I miss her. How physical my missing is. I miss her so much it is a vast golden prince, a concert hall, a thousand trees, a lake, nine thousand buses, a million cars, twenty million birds and more. The whole city is my missing her.”

I miss him so much that I want to rip the whole world apart with my bare hands. Leave no memorial behind. Leave no living sould behind. I would take their eyes out. So that they don’t see anything. Not my missing. Not me. Not the world as it is. That is how brutal my missing is. I miss him so much I can’t even remember him. Picture him. Hear him. A dark hole. Full of crawling bugs. Climbing on me. Flowing through my cavities. Suffocating me. Blinding me. Slowly. Killing me. The whole world is killing me. Life is killing me.

“We used to think she would turn up one day and say it had all been a test.”

I would have liked to think he would turn up one day and say it had all been a bad joke. But I know he won’t. I know it’s not. He is in a green urn. Buried under a beautiful stone. A stone nonetheless. On the right-hand corner of a yard. In a cemetary. Behind the chapel. In a now-so-ugly, oh-so-ugly city.

“Moving on, as a concept, is for stupid people, because any sensible person knows grief is a long-term project. I refuse to rush. The pain that is thrust upon us let no man slow or speed or fix.”

Moving on? I haven’t even started to move! Am I stupid? Am I normal? Am I sensible? Do I know grief is a long-term project? Did I say project? Is grief a “project”? How does one do that project? Do grief? The pain that is carved into my soul, my whole being will never leave me, so how can I speed, or slow, or fix? How do I live with it? How do I move with it?

Move on? Come on!

* All quotations are from Max Porter, Grief is the Thing with Feathers, Faber and Faber, 2015. This piece is originally published in Ahval News. https://ahvalnews.com/life/grief?utm_medium=Social&utm_source=Twitter#Echobox=1559490607

Hız. Ben hızım.

“Tamam, başlıyoruz. Odaklan. Hız. Ben hızım. Bir kazanan, kırk iki kaybeden. Ben kaybedenleri kahvaltı niyetine yerim. Kahvaltı? Belki de kahvaltı yapmam gerekirdi. Kahvaltı bana iyi gelebilirdi. Hayır, hayır, hayır, odaklan. Hız. Hızlıdan daha hızlı, çabuktan daha çabuk. Benim adım Şimşek. Hız. Ben hızım.”

Bu sahneyi kaç kere izlediğimizi hatırlamıyorum. Sonuçta onun en sevdiği filmlerdendi.

Ünlü Piston Kupası yarışlarını kazanan ilk çaylak olmayı isteyen Şimşek McQueen’in hikâyesini anlatan, Pixar Stüdyosu’nun bilgisayar animasyonlu filmi, The Cars.

Film yukarıda alıntıladığım, McQueen’in her yarıştan önce kendini motive etmek için tekrarladığı monolog ile başlar.

Yarış zamanı geldiğinde, McQueen’i taşıyan emekli treyler Mac’in kapıları açılır ve patlayan flaşlar eşliğinde gururlu McQueen’in “Oh yeah” haykırışını duyarız.

Bu açılış sahnesinin her detayı ve haykırışın zamanlaması zihinlerimize o kadar kazılıydı ki her izleyişte onunla birlikte bağırırdık: “Oh yeah”.

Çünkü biz McQueen’dik.

Onu kaybedene kadar, McQueen’in kendini motive etme biçiminin davranışlarımdan hayat felsefeme beni ne kadar iyi anlattığını hiç düşünmemiştim.

Ben hızdım, hızlıdan hızlı, çabuktan çabuk.

Hayatta kalabilmek için aktif – yeni moda terimlere meraklıysanız ‘proaktif’ – olmalıydım.

Hız ve aktif olmak benim için sadece birer araçtı.

Durmak bir kenara, sadece yavaşlarsam bile yok olacağımı, varlığımın somut bir şekilde son bulacağını hissederdim.

Şimdilerde dostlarım, beni gerçekten seven ve değer veren dostlarım, tamamen iyi niyetle bana yavaşlamamı söylüyorlar.

Hem teşhislerinde hem de önerdikleri tedavi konusunda haklılar, biliyorum.

“Yavaşla” diyorlar, “Bunca yıldır yarış halindesin. Artık yavaşlayıp kendine bakma zamanı geldi.”

Bilge P. gibi bazı dostlarım beni 1999 yılında İtalya’da ortaya çıkan cittaslow, yani yavaş şehir akımı aracılığıyla ‘yavaş yaşam’ hareketi ile tanıştırdı.

Cittaslow Manifestosu’nda anlatıldığı gibi “İnsanların hâlâ eski zamanları merak ettiği, tiyatrolarla, meydanlarla, kafelerle, atölyelerle, restoranlarla ve ruhani yerlerle dolu, manzaraların bozulmadığı, büyüleyici zanaatkârların çalıştığı, insanların mevsimlerin yavaş yavaş değişiminin ve beraberlerinde getirdikleri mevsimlere özgü lezzetlerin, kendiliğinden oluşan adetlerin farkında olunduğu kentler…” ve yaşama biçimi.

Başka dostlarım ise beni özellikle travmatik bir deneyim sonrasında hızlı hareket etmenin tehlikeleri konusunda uyardı.

“Sıfırdan başlamak istediğini, bir an önce somut sonuçlar elde etmek istediğini biliyoruz. Onu da içinde barındıran ama sadece ondan ibaret olmayan, onun etrafında kurgulanmamış bir hayat. Bunlar tamamen anlaşılabilir” diyorlar.

“Ama çok da gerçekçi değil”. Dediğim gibi, içten içe haklı olduklarını biliyorum.

Başkalarının benim hızıma yetişmesini beklemek ne gerçekçi ne de sağlıklı bir davranış.

Hem neden yetişsinler ki?

Benim yaşadıklarımı yaşamadılar.

Geçmişte benzer travmalar yaşamış olsalar bile kayıp duygusu ile hesaplaşmanın ya da iyileşebilmenin belli bir yöntemi yok.

Ve insanlar farklı. Kim bilir belki de ihtiyaçları tam zıttını, yavaşlamak bir yana, yalnız kalmayı ve iç dünyalarıyla diyalog içine girmeyi gerektiriyor.

Hangi hakla elimden tutup benimle birlikte bilinmedik, tanımlanmamış bir hedefe koşmalarını isteyeyim?

Peki, o zaman ben hangi noktadayım?

Bu çıkmazdan nasıl kurtulabilirim?

Yavaşlamayı deniyorum elbette; nefes almaya ve her nefesten zevk almaya çalışıyorum. Ama yavaşladığım an zihnim bana oyunlar oynamaya başlıyor.

Sorular sormaya başlıyorum ve her seferinde en kötü soruyla yüzleşmek zorunda kalıyorum, “Neden?”

Mantıklı bir cevabı olmayan bu soruyla karşı karşıya kalınca da kendimi baş döndürücü ve öfke nöbetleriyle dolu bir hatıralar ve görüntüler labirenti içinde buluyorum.

Tıpkı van Gogh’un kardeşi Theo’ya yazdığı bir mektupta söylediği gibi, öfkem aslında kendime yönelik.

“Yapmak isteyebileceğim şeyleri yapamıyorum ve böyle bir zamanda insan kendini elleri ve ayakları bağlı, derin ve karanlık bir kuyunun dibinde, tamamen çaresiz hissediyor.”

Ve bu beni boşlukta bırakıyor.

Benim çıkmazım da van Gogh’unki gibi derin ve karanlık bir kuyu.

Kuyuyu projelerle, kelimelerle ve çoğunlukla başarısız ilişkilerle dolduruyorum ama kuyunun dibi yok.

Derin ve karanlık.

Hız, beni hayatta tutuyor.

Tıpkı, öfke gibi.

Şimdilik.

WhatsApp Image 2017-08-26 at 19.27.54